• Joya

Bladzijde uit mijn dagboek: perfectionisme

Weet je wat interessant is? Dat je een bundel wil maken over perfectionisme, en je erachter komt dat je uitstelgedrag vertoont omdat je een bundel wilt neerzetten die supergoed in elkaar zit...perfectionistische trekjes? Oh ja zeker!


Ik geloof heel erg dat perfectionisme zich opbouwt. Je hebt het niet op de een of andere dag, maar het is een verzameling van trekjes die samen perfectionisme vormen. Deze samenstelling is bij iedereen weer anders, een soort custom made. Interessant is de bewustwording te vergroten en te weten welke trekjes jouw pakketje perfectionisme vormen. Want het is niet alleen maar negatief. Ik verwacht zelfs dat ik niet zover was gekomen zonder mijn pakketje perfectionisme. Balans, as always, is key hierin. Want, perfectionisme is zo slecht nog niet. Het kan je op momenten tegen zitten, absoluut. Ik heb het maken van de bundel uiteindelijk 2 weken lang uitgesteld. Maar ik ben mijn perfectionisme op weer andere vlakken ook weer dankbaar. Ik neem je even mee waarom.

De start

Op de middelbare school mocht ik in een zaaltje een toets maken. Deze toets was anders dan een normale toets voor een vak. Deze had namelijk invloed op al je examens en toetsen. WOW ok! Er was geen goed of fout, gewoon maken. Huh?! Het was de toets voor faalangst. Het resultaat liet zien dat ik faalangst had en daardoor kreeg ik extra tijd bij toetsen en examens. Voordelig? Tot op zekere hoogte wel. Ik wilde alles goed, en dat kost eenmaal wat tijd. Nadeel was dat je in de spotlights terecht kwam bij iedere toets, want je was een uitzondering..... En alles wat je probeert te doen op de middelbare school draait om juist NIET op te vallen - damn it ;).


Dat was voor mij het eerste moment dat perfectionisme een rol ging spelen. Willen presteren en goede cijfers halen zat er al in. Angst om toetsen niet te halen en thuis te moeten vertellen dat ik een onvoldoende had gehaald. No, thank you. Ik had een sterke drang om mijn ouders blij te maken, en met goede cijfers gaat dat net iets gemakkelijker. Deze faalangst is een onderdeel van mijn perfectionisme-pakketje.


Perfectionisme als drive

Ik doe dingen graag goed en kan mijzelf best in de weg zitten door dingen op een bepaalde manier te willen hebben of doen. De lat leg ik iedere keer weer hoog en zo kan ik het mij behoorlijk moeilijk maken door onhaalbare doelen te stellen.

Toch, als ik terugkijk heeft perfectionisme mij ook mooie dingen gebracht:

  • Het heeft mij door mijn studie heen gesleept.

  • Een baan als software ontwikkelaar bij Accenture.

  • Mensenkennis opgedaan.

  • Dit platform werkend gekregen.


En dit vooral door de trekjes 'niet willen loslaten', 'focus op hoe het aan de buitenkant eruit ziet' en 'willen weten hoe mensen denken, zodat je kan inschatten wat zij van jou vinden'.

Waar ik nu wel op uitkom, nu ik er zo over nadenk, is dat mijn interne criticus het grootste pijnpunt van mijn perfectionisme is, waar ik nu mee worstel. De stap die ik kan maken om mijn eigen cheerleader te zijn, is best een pittige. Voornamelijk omdat de criticus in mij zich de afgelopen jaren flink heeft ontwikkeld, en er voor zorgt dat ik voor mijn gevoel al 10-0 achter sta als ik een inhaalslag wil maken. Deze criticus is voor mij het grootste onderdeel van het pakketje perfectionisme. Deze voedt de obsessiviteit, focus op het de buitenkant, en het willen weten wat anderen van mij vinden. Dat stemmetje, dat is mijn grootste uitdaging.

Perfectionisme is zo slecht nog niet

Of perfectionisme goed of slecht is, tja...moet het goed of slecht zijn? Het komt uiteindelijk weer terug op de juiste balans en ook de bewustwording van wat er is. Wetende wat je valkuilen zijn, weten wanneer je te ver doorschiet en weten hoe je hier ook weer de balans in kan vinden. Dat is vooral de key.


Wellicht is het ontwijkend gedrag, of het niet kunnen loslaten van perfectionisme - wat ook weer een trekje is van perfectionisme - maar ik geloof dat het niet belangrijk is om je energie te stoppen in het helemaal van perfectionisme afkomen. Maar gebruik dit om het juist te omarmen, de hand te pakken en samen door het leven te lopen. Het klinkt in ieder geval een stuk rustgevender dan al je energie te gebruiken om iets uit je leven te bonjouren, wat ook in je voordeel gebruikt kan worden.


Laten zijn voor wat het is

Sinds ik deze blog aan het schrijven ben spoken er steeds 3 vragen door mijn hoofd: "Is het wel boeiend genoeg?", "Hebben mensen hier wel wat aan?" en "Zou er een fout in staan?". 'Laten zijn voor wat is', is mijn grootste uitdaging hierin. Want het pakketje perfectionisme gaat met liefde aan de slag met het achterhalen of er niets fout is aan het stukje 'het te laten zijn voor wat is', zodat wij het kunnen 'laten zijn voor wat het is'. Volg je het nog? ;)


De volgende stap is nu de touwtjes steeds meer laten vieren, accepteren dat fouten gemaakt worden en meer plezier hebben in iedere activiteit die ik doe. Dat zie ik als mijn sleutel naar vrijheid. Dat is reflecteren, reminders ophangen in huis en er over praten.

One step at the time. Ik omarm deze onwijze criticus steeds meer. Wat was het ook alweer? Kill em with kindness. Ook hier weer toepasbaar ❤️



Liefs,


Joya

11 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven